**เรื่องจากประสพการณ์ของเจ้าของบล็อคนี้,มุมมอง,บทความที่ชอบ,นิยาม,ปรัชญาซึ่งนำมาเพื่อเป็นแรงกระตุ้นให้ตัวเอง**
บางบทความมีลิขสิทธิ๋
Type of friend words.
homie (n) เพื่อนบ้าน
neighbor(n.)เพื่อนบ้าน
platonic (adj) สัมพันธ์ฉันท์เพื่อน
dude [ดู๊ด] (slang ) เพื่อน
penfriend ['penfrend] (n ) เพื่อนทางจดหมาย แต่ไม่เคยพบหน้ากัน
ace [N] เพื่อนสนิทที่สุด (คำสแลง)
boyfriend [N] เพื่อนชาย, See also: แฟน, คู่รัก, Syn. sweetheart, Ant. girlfriend
bridesmaid [N] เพื่อนเจ้าสาว, Ant. groomsman
bud [N] เพื่อนยาก, See also: พี่ชาย, Syn. friend
buddy [N] เพื่อนรัก, See also: คู่ขา, เพื่อนคู่หู, สหาย, Syn. fellow
chum [N] เพื่อนร่วมห้อง, Syn. roomate
chum [N] เพื่อนสนิท, Syn. close friend
classmate [N] เพื่อนร่วมชั้นเรียน
cohort [N] เพื่อนร่วมงาน, Syn. partner, ally, companion
colleague [N] เพื่อนร่วมงาน, Syn. associate, co-worker, partner
along(prep.) เป็นเพื่อนร่วมทาง
alter ego-เพื่อนแท้ (perfect substitute)
ami -n., (pl. amis) fr. เพื่อน abbr. acutemyocardial infarction
best man n. เพื่อนเจ้าบ่าว
billy (บิล'ลี) n.,เพื่อน,เพื่อนทหาร, Syn. club
blood brother( n. )พี่น้องร่วมสายโลหิต,เพื่อนร่วมน้ำสาบานด้วยการดื่มเลือดสาบาน
accompany (vt) ไปเป็นเพื่อน,ไปกับ,ไปด้วยกัน
associate (n) มิตรสหาย,เพื่อนฝูง,พรรคพวก,ผู้ร่วมงาน,ภาคี
bedfellow (n) คู่นอน,เพื่อนนอน
befriend (vt) เป็นเพื่อน,ตีสนิท,ทำความรู้จัก
boon (n) ผลประโยชน์,บุญคุณ,เพื่อนร่วมสนุก
fair-weather friend(n.)เพื่อนกิน
friend(n.)เพื่อน
close friend(n.)เพื่อนซี้
real friend(n.)เพื่อนตาย
valued friend(n.)เพื่อนรัก
true friend(n.)เพื่อนแท้
TOP
Read More
หลายหน หลายครา หลายเวลาในชีวิต
ที่ได้มีโอกาสบริจาคสิ่งของ หรือไม่ก็ ของเหลือใช้ ไม่ก็เงินเท่าที่ทำได้
หากมีโอกาส โดยไม่เดือดร้อนตัวเอง กับโครงการของนักศึกษาบ้าง ผู้พิการบ้าง หรือหน่วยงานที่รับบริจาคบ้าง
ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายนะครับ แต่รู้สึกทำแล้วสบายใจ ก็เลยทำ แล้วก็ทำอยู่เรื่อยๆ ตามแต่จะสะดวก
และล่าสุดเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เอง ก็ที่งานกาชาด สวนอัมพร และปี้นี้ 53 ….เค้าจัดทุกปี หลายคนคงเคยได้ยิน
ได้ไปเที่ยวชมงาน ดูหลายๆร้านมาออกบูธสินค้า และซื้อสลากกาชาด
ผมไปกองอำนวยการกลางของงานกาชาด แต่ไม่ได้บริจาคเลือด หากแต่ ตัดสินใจลงทะเบียนเพื่อ บริจาค ร่างกายและอวัยวะ และ ดวงตา ครับ
ผมคิดว่าหากวันใดตังเองหมดลมหายใจแล้ว…. ก็ยังสามารถได้มีส่วนช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกได้อีกด้วย
คิดแบบนี้รู้สึกดี ยังงัยก็ไม่รู้ ….และอาจเรียกได้ว่า “ การบริจาคที่เป็นเลิศ ” ก็ว่าได้
แน่นอนผมคิดว่าคงไม่ได้มีแค่ผม ที่คิดและทำแบบนี้ครับ คงมีใครอีกหลายคนที่ทำแบบนี้เช่นเดียวกัน
หากใครมีโอกาสเข้ามาอ่าน และอยากบริจาคเช่นที่ผมทำ ก็ไม่สงวนลิขสิทธิ์แต่ประการใด แล้วแต่ความสมัครใจครับ
“ โลกเราจะมีความสุขไปอีกนาน หากทุกคนรู้จักสังคมของการแบ่งปัน “
TOP
Read More
สาวแว่น...ก็สวยได้
"ยายแว่น" ใส่แว่นตาหนาเตอะ เมื่อก่อนคำนี้ คงเป็นคำพูดบาดใจของใครหลายๆ คนใช่ไหม แต่วันนี้ยุคสมัยได้เปลี่ยนไปแล้ว แว่นตาถูกออกแบบมาให้หลากหลาย รับกับใบหน้าทุกรูปทรง แถมถ้าสาวๆ คนไหนไม่ชอบใส่แว่น ก็ยังมีคอนเทคเลนส์อีกหลายชนิดมาให้เลือกใส่กันอีก คำว่าเด็กเนิร์ด เด็กเรียน สำหรับสาวใส่แว่นหมดคงไปสักที ดังนั้นปัจจุบันสาวๆ ที่ใส่แว่นแล้ว ขอบอกว่า เซ็กซี่สุดๆ ทั้งสวยทั้งน่ารัก ลบภาพลักษณ์เดิมๆ ของยายแว่นหนาเตอะไปเลยทีเดียว แถมดูน่าเชื่อถืออีกต่างหาก
ก็คงไม่น่าแปลกหาก "ยายแว่น" เป็นคำที่คุ้นเคยจะแปลงกายเป็น "น้องแว่น" ผู้น่ารักและยังเป็นที่ต้องตากับหลายๆคนในยุคนี้
ส่วนสาวๆคงไม่ต้องน้อยเนื้อต่ำใจกับการที่มีแว่นตาเป็นออฟชั่นเสริมในร่างกายอีกต่อไป
จงมั้นใจได้เลยครับว่าตัวคุณเองก็มีดีเหมือนกัน และแว่นตาก็ดูเหมือนว่าจะเป็นอุปกรณ์ตกแต่งใบหน้า ที่บ่งบอกถึงความน่าเชื่อถือ, มีการศึกษา, ใสซื่อบริสุทธิ์ และเอาจริงเอาจัง ที่ล้วนแต่เป็นสิ่งสร้างเสน่ห์แก่ผู้สวมใส่ด้วยกันทั้งสิ้น
ในอดีตแว่นตาอาจจะเป็นสัญลักษณ์แห่งความเฉิ่มเชย แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง ของผู้สวมใส่มาอย่างไม่น่าเชื่อ จนทางโอริคอน ประเทศญี่ปุ่นได้ออกมาทำสำรวจอีกครั้งว่า หนุ่มและสาว แว่น คนไหนกันแน่ที่ดูดีที่สุด
นับเป็นปีที่สี่แล้วที่ทางโอริคอนได้ทำการสำรวจ ชายและหญิงจำนวนกว่า 1,000 คน ถึงความเห็นของชาวญี่ปุ่นในหัวข้อที่ว่า ใครคือผู้ที่สวมแว่นได้ขึ้นที่สุด สำหรับชาวญี่ปุ่นคำว่า เมกาเนะ หมายถึงสาวหรือหนุ่มที่ใส่แว่นตา ที่กลายเป็นกระแสผู้ชื่นชม และคลั่งไคล้ ถึงขั้นประกาศสงครามต่อสิ่งที่เรียกว่าคอนแท็คเลนส์ กันขนาดนั้นเลย
ปล.ตัวผมเองยังรู้สึกหวั่นไหว กับสาวใส่แว่นตาผู้น่ารัก มาแล้วเลย
TOP
Read More
มันน่าเศร้าใจ ที่สามสี่ปี ที่ผ่านมา ทุกๆครั้งในวันครบรอบวันเกิดของตัวเอง ก็ไม่ได้มื อะไรพิเศษ ยังคงเหมือนทุกวัน
ไม่มีอะไรแปลกใหม่ ดูจะเรียบง่าย เหมือนวันปกติทั่วๆไป
จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้ให้ความสำคัญ เกี่ยวกับวันพิเศษนี้ มากนัก แต่ทว่า มันน่าจะทำอะไรให้มันดูพิเศษ เหมือนกับคนอื่นๆที่เขาทำกัน อย่างนั้นไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างนั้นก็จะรู้สึกว่าชีวิตไม่ค่อยจะเบิกบานเท่าที่ควร
อย่างเช่น พาหวานใจ ไปทานข้าวด้วยกัน
ได้รับคำอวยพรจากญาติผู้ใหญ่
มีคนมาทำเซอร์ไพรส์
ออกเดท ไปดูหนัง ฟังเพลง
ปาร์ตี้เล็กๆ กับเพื่อนฝูง
ที่กล่าวถึงเรื่องเหล่านี้ในชีวิตผม ไม่เคยมี และไม่ได้โหยหา เพียงแต่หลายครามันทำให้รู้สึกว่าชีวิตขาดอะไรบางอย่างไป
และมันก็ทำให้ผมคิดที่จะเริ่ม ทำสิ่งเหล่านี้ให้กับตัวเอง
ผมอาจไม่มีหวานใจอยู่เคียงข้างเหมือนใครหลายๆคู่
ผมอาจไม่เคยได้รับคำอวยพรจากผู้ใหญ่หลายท่าน
ผมอาจไม่มีใครทำเซอร์ไพรส์ให้ผมประหลาดใจ
ผมอาจไม่เคยพาใครไป ดูหนังฟังเพลง ในวันพิเศษนี้
สิ่งทีผมทำได้อาจมีแค่ ปาร์ตี้ เล็ก กับหมู่เพื่อนๆ หรืออย่างน้อยที่สุดผมอาจทำให้ตัวผมเอง
19 sep. 2009…………….
เปิดโปรแกรม MSN ออนไลน์ เจอเพื่อนแชทคนนึง เธอรู้ว่าวันนี้วันครบรอบวันเกิดผมจากคำบอกกล่าวของผมผ่านฌปรแกรมพูดคุยนี้ ดังนั้นเธอก็อวยพร ตามมารยาทที่เธอมี ผมพูดคุยกับเธอหลายอย่าง จนกระทั่ง ผมบอกเธอว่า ผมจะออกไปข้างนอก อาจมีปาร์ตี้เล็กๆหรือ ทานอาหารกับเพื่อนๆ และบอกลาเธอก่อนปิดโปรแกรมนั่น
ผมโทรศัพท์บอกเพื่อนชวนคนโน้นบ้างคนนี้บ้าง สรุปมีอยู่แค่สองสามคนที่ว่างและพากันไปกินสุกี้ เอ็มเค
ผมเห็นบางคนมีวันเกิดคล้ายกัน พาญาติพี่น้องหรือบางทีเขาอาจถูกพี่น้องพามาเลี้ยงฉลองให้ก็เป็นได้นั่งทานพูดคุยสัพเพเหระ กันอย่างเมามันและครื้นเครง
มันทำให้บรรยากาศดูรื่นรมย์เสียนี่กระไร ผมอาจไม่ได้มีเพื่อนมาเลี้ยงเป็นกลุ่มใหญ่ แต่ก็รู้สึกดีไม่ใช้น้อย นั่งคุยกัน ทานอาหารกันไป และก็ได้ของขวัญชิ้นเล็กๆติดมือมาให้ มันมีค่าเพียงไม่กี่ร้อยแต่ความรู้สึกที่ได้มีค่าเป็นพัน อาจเป็นเพราะผมเปิดใจกับเรื่องวันครบรอบวันเกิดนี้ก็ได้ ไม่เคยหวังว่าจะต้องอย่างนั้นอย่างนี้ พอได้ขวัญชิ้นเล็กมามันเลยทำให้บรรยากาศเติมเต็มและทำให้ดูมีค่าในช่วงเวลานี้มากกว่าราคาของมัน
ผมแยกย้ายกลับเพื่อนกลับที่พักและก่อนจะเข้านอน เปิดโปรแกรม MSN อีกครั้ง รายชื่อคนออนไลน์โชว์ขึ้นเห็น น้องคนที่อวยพร ผมในครั้งแรก ยังออนไลน์อยู่ แล้วเธอก็พิมพ์ทักทายผม และอวยพรให้ผมอีกครั้ง ก่อนปิดโปรแกรมแล้วเข้านอน
ผมไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายในวันครบรอบวันเกิดนี้ ผมไม่ได้เฝ้าเพียรพยายามขอพรจากพระเจ้าเพื่อให้บรรลุถึงสิ่งที่ต้องการ หากแต่ผมลงมือทำให้มีความสุขด้วยตัวของตัวเอง
และอย่างน้อยที่สุด ความรู้สึกที่ได้รับ ในวันครบรอบวันเกิดนี้ มันทำให้ผมรู้สึก และมีความสุข ตั้งแต่ลืมตาตื่นจนกระทั่งหัวถึงหมอน
ไม่ใช่ผองเพื่อนที่รายล้อม และ ไม่ใช่ สิ่งของที่ได้รับ หากแต่เป็นคุณจะเปิดใจรับรู้ความรู้สึกว่าจริงแล้วอะไรคุณต้องการ และคุณจะรู้สึกถึงสิ่งเล็กๆที่ดีเหล่านี้ที่อาจทำให้หัวใจคุณได้มีโอกาสพองโตขึ้นมาได้เหมือนกัน ….อย่างที่เคยได้ยินว่า “ความสุขนั้นกำหนดใด้ด้วยใจ”
ความสุขเล็กๆหากคุณได้สัมผัส คุณอาจรับรู้ถึงคุณค่าที่ยิ่งใหญ่ของมัน ในช่วงเวลาคุณให้ความต้องการ
TOP
Read More
เกิดมาจากครอบครัวที่มีฐานะปานกลาง ไม่รวยและก็ไม่จน เรียนโรงเรียนเอกชนตั้งแต่เด็ก พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เล็กๆ
แต่ก็ไม่เคยรู้สึกน้อยอกน้อยใจนะ อาจเป็นเพราะ มียายและตา(ตาเป็นข้าราชการน่ะ )คอยดูแล ไปรับไปส่งตอนไปเรียน
ใส่รองเท้าหนังตลอดเสื้อผ้างี้เนี๊ยบทุกวัน ก็มีเพื่อนร่วมห้องไม่กี่คนที่ใส่แบบนี้รู้สึกว่าดูดีมีชาติตระกูล(แต่ก็อยากใส่รองเท้าผ้าใบนะเพราะเค้าใส่กันเยอะแล้วก็ถูกกว่า ดูเท่ดีด้วย แต่ไม่เคยได้ใส่กะเขาซะที) ผมเรียกท่านทั้งคู่ว่าพ่อกับแม่แทน แต่ก็มารู้เอาตอนหลังว่าท่านไม่ใช่พ่อกับแม่ที่แท้จริงเพราะท่านบอก แต่แม่เราแท้ๆกับเรียกว่า พี่ จำได้ว่า งงๆอยู่ตอนนั้น แต่ก็เฉยๆ (ถึงว่าทำไมเรารู้สึกรักพี่สาวคนนี้ มากกว่าคนอื่น ) มารู้สึกน้อยใจตอนจบ ม.ต้น เพราะที่บ้านเรามีปัญหากันเองเรียกว่าทะเลาะกันทั้งบ้านว่างั้นเถอะ
รู้สึกเสียใจมาก เรื่องเรียนก็ด้วย ซึ่งนั่นหมายความว่าอาจไม่ได้เรียนต่อ(เห้อ...กรรม)
น้องสาวของยายบอกกับยายตอนเราไปเยี่ยมคุณยายทวดตอนปิดเทอม (ซึ่งก็ไปทุกๆปิดเทอมนั่นแหละ) ว่าจะให้เราย้ายมาเรียนที่โรงเรียนใหม่และต้องอยู่กับน้องของยายช่วยดูแลคุณยายทวดด้วย จะเอาไม๊!โดยส่วนตัวน้องสาวยายทำงานราชการแต่ไม่แต่งงานไม่มีลูกชอบส่งเสียหลานๆ แกมีฐานะดีแต่แกก็ไม่ค่อยชอบหลานผู้ชายนักอาจเป็นเพราะเหตุนี้เราจึงตัดสินใจไม่เรียนต่อและก็รู้สึกคิดถึงยายด้วยเพราะไม่ได้อยู่ด้วยกัน
จากนั้นได้ไปหางานทำและมีโอกาสสอบเข้าเรียนโรงเรียนสายอาชีพจากเงินทุนของตัวเองที่เก็บสะสมได้ตอนทำงาน เหนื่อยมากๆเพราะนอนดึกและต้องไปเรียนตอนเช้าแถมโดนหัวหน้างานโจมตีอีก หาว่ามีเวลาให้กับงานไม่เพียงพอ(โถ....ชีวิตคนจะใฝ่เรียนยังมาเป็นมารอีก)
เอางัยล่ะที่นี้ มันเล่นเอาหนักจนต้องดร็อปเรียนทั้งๆทีเพิ่งเรียนแค่ปีหนึ่ง …..!
ลาออกครับ…คือบทสรุป จากงานที่ทำ และไม่ติดต่อใครเลยทั้งที่บ้านและเพื่อนๆ ผ่านไปเป็นปี แล้วไปสอบเทียบเรียนสายสามัญ ได้เล่นดนตรีเป็นที่ตั้งมุ่งมั่นเก็บเงิน ซื้อคอนโดอยู่ มีแฟนคนแรก แล้วก็เลิกกันตามลำดับ ส่วนคอนโดก็ยกให้เขาไป(ใจดีจัด..)
ย้ายไปใต้ครับเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง…..ยังคงทำงานสนุกสนานด้วยการเล่นดนตรีเป็นอาชีพ ไม่รู้งัยไปคบกับสาวต่างชาติ ดีกรีปริญญาเอกจากอเมริกา จากการแหกเส้นทางชีวิตของเธอ แทนที่จะกลับบ้านเกิดที่ญี่ปุ่น แต่กลับตามเพื่อนมาสมัครงานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการโรงแรมสี่ดาวที่นั่นได้ ก็เลยมีโอกาสเจอกัน สนิทสนมกลมเกลียว จนถึงขั้นคนคุ้นเคย
แต่ด้วยความด้อยประสบการ์ณเรื่องเพศตรงข้าม หุนหันพลันแล่นทะเลาะกันเพราะความไม่เข้าใจเกี่ยวพื้นฐานคนต่างชาติและอีกหลายอย่าง ไล่เธอกลับประเทศ ……เธอก็กลับครับส่วนนึงเพราะเธอไม่เข้าใจการทำงานของคนไทยด้วย โดยเฉพาะกับคำว่า ”ไม่เป็นไร” หลังจากเธอกลับบ้านเกิดเธอ ก็ยังโทรข้ามประเทศมาหานะ โทรมาปลุกไปทำงาน แต่ผมก็จำต้องตัดใจจาก เสียใจครับ อกหักพังทลาย
เมากับเพื่อนๆและกลุ่มเพื่อนเธอที่เป็นต่างชาติด้วย จนสนิทกันมากๆ
เวลาผ่านไปเรื่อยๆจนกระทั่งวันนึง ผมกลับมานั่งทบทวนว่ามันเพราะอะไร คุยกันเพราะคนละภาษาหรือ?
ผมเรียนน้อยใช่ไม๊ หรือว่าผมพูดอังกฤษไม่เก่ง(อันที่จริงตอนนั้นก็….ใช่แหละ)
แหละนี่คือสาเหตุที่ทำให้กระวีกระวาด ไปสอบเข้ามหาลัยซึ่งอยู่ในโครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม (International class)
หลักสูตรนานาชาติ อ่านหนังสือกันเป็นตั้งภาษาอังกฤษทั้งนั้น และยังเหมือนเดิมครับทำงานด้วย(จะรอดมั้ยเนี่ย....)
ห้องผมเรียนมีต่างชาติเรียนด้วยหลายคนครับ สนุกสนานเฮฮา เริ่มเรียนรู้สังคมต่างชาติวัฒนธรรมไปโดยปริยาย
หลังจากจบมาได้อย่างหวุดหวิดใช้เวลาไปหลายปีครับ ก็ไปทำงานกับบริษัททัวร์ต่างชาติรับรองลูกค้าไม่รับงานประจำเพราะมีงานเล่นดนตรีประจำอยู่แล้ว เจอต่างชาติมากหน้าหลายตา หลายชนชั้น หลายวัฒนธรรม หลายเชื้อชาติ ของจริงๆตัวเป็นๆ ในปี 2001
ผมพูดอังกฤษเก่งขึ้นเยอะ คล่องแคล่ว ชัดเจนขึ้น และได้แฟนเป็นต่างชาติมาอีกคน เธอเป็นคนชาติซามูไรเช่นเดียวกัน
เหตุการณ์ไม่คาดฝัน แม่จริงๆของผม เข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าเป็นมะเร็งอาการโคม่า โอกาสรอดมีน้อยมาก บอกญาติๆให้ทำใจ ….แทบช็อค ทำอะไรไม่ถูก แม่เป็นมะเร็งได้งัย ไม่เห็นมีใครรู้ แถมอาการโคม่าอีก แม่ไม่เคยบอกใครเรื่องที่ท่านเป็นมะเร็ง และไม่ยอมรับการผ่าตัด ทั้งๆที่เราก็มีค่าใช้จ่ายพอสำหรับการรักษา แม่เลือกที่จะไม่ใช้ชีวิตอยู่ต่อบนโลกใบนี้
ผมลางานเดินทางกลับมา และก็มาช้าไปในที่สุด…..ผมไปถึงโรงพยาบาลนางพยาบาลบอกว่า ตอนนี้ญาติรับศพไปทำตามพิธีกรรมแล้ว ศิริอายุได้วัย 47 ปี และเสียชีวิตในปี 2001 นี่เอง
ผมโดนญาติๆตำหนิ ว่าไม่เอาไหน แม่ตัวเองแท้ๆแต่กลับมาดูใจไม่ทัน (อภัยให้ผมด้วยครับแม่….) ผมแทบไม่มีน้ำตามันตื้อไปหมด เสร็จงานศพแม่ผมเครียดไปหลายเดือน ล้าอย่างบอกไม่ถูก และร่องรอยความโศกเศร้ายังคงอยู่ในใจลึกๆอีกด้านกระทั่งทุกวันนี้
TOP
Read More
